, ,

Wanneer ben je verslaafd aan sneakers?

 

Een van de discussies die je het meest voorbij ziet komen is: “Wanneer is iemand een sneakerhead?” of “Hoeveel paar moet je hebben voordat je jezelf een sneakerhead mag noemen?”

 

De meningen lopen nogal uiteen en laat ik vooraf zeggen dat ik deze discussie (nu) geen nieuw leven in wil blazen. Nu gaat het mij er om, wanneer ben je echt verslaafd? En laat ik dan gelijk zeggen: in mijn ogen kan je verslaafd zijn aan sneakers ZONDER een echte sneakerhead te zijn.

 

900x900px-LL-e9179b23_image

 

Toen ik voor het eerst in contact kwam met de sneakerwereld had ik nauwelijks geld om te besteden. Een vriend van mij wel en hij deed volop mee met de hype en dat wilde ik ook! Maar ik voelde al gelijk dat het bij mij veel verder ging dan alleen maar de hype.

Ik ging op onderzoek uit en wilde graag alles weten van paartjes die ik echt mooi vond. In eerste instantie bracht ik mijn tijd vooral door op Lacebag. Facebook werd ook populairder en daar begin ik ook mijn eerste sneakerwebsites volgen. Zo was ik altijd op de hoogte van nieuwe releases en kon ik alles lezen over oude releases wanneer ik dat wilde.

In mijn woonplaats opende rond die tijd de eerste wat meer exclusieve sneakerwinkel. Uiteraard werd ik daar vaste klant: elke keer weer nieuwe sneakers in mijn handen hebben, kletsen met de eigenaar, informatie uitwisselen…

Die vriend van me haakte naar loop van tijd af, kocht zijn sneakers online, via via en pronkte daar mee, toen ook nog op Lacebag. Zelf had ik weinig om mee te pronken en was op een gegeven moment wel klaar met Lacebag.

Ondertussen raakte mijn Facebook-tijdlijn steeds voller met sneakergerelateerde zaken, ik scrollde er langs en zoog alle informatie van mooie paartjes in me op.  Je deelt hier en daar een “wivah” en een “lpu”, maar daar hield het wel een beetje mee op.

Toen kwam Instagram, waar mensen allemaal vrienden gingen volgen en ging op zoek naar de dikste sneakers, grote namen in de sneakerwereld, sneakercollecties, de ziekste sneakers zag ik langskomen! Wat een uitvinding.

Mijn interesse en wishlist werd met de dag groter, kwam paartjes tegen die ik nooit had gezien en ik wilde er alles over weten. Ik plaatste mijn wivahs, deelde mijn lpu’s en creeërde zo wat volgers. Niks bijzonders, zo’n 500 followers, maar ik was er blij mee…

Uiteindelijk wilde ik mijn eigen hashtag gaan promoten, shout outs gaan geven en mijn passie delen met nog meer mensen. Geen doorslaand succes maar ach toen ik zo’n 1000 pics had bereikt op mijn hashtag was ik natuurlijk wel een beetje trots!

Maar om op te boxen tegen de grote pagina’s had ik meer tijd nodig en dat ging gewoon weg niet.

 

IMG_6953

 

Uiteindelijk bestond mijn hele Facebook-tijdlijn en mijn Instagram pagina volledig uit sneakers en nog was ik niet tevreden: er kwam te veel van hetzelfde langs maar wat doe je er aan?

Ik wist al vanaf dag 1 dat ik niet perse een hype smaak had. Huaraches? Lelijk.. Puma’s? No thanks. Adidas? Nope .. Ik was een echte Air Max head. (Ook genoeg hype hoor, misschien wel het meest, maar ze zijn ook gewoon erg mooi.)

 

IMG_6951

 

Uiteindelijk kwam ik ook terecht bij een grote Facebook-groep en daar meng ik me regelmatig in discussies, doe ik legit checks, en price checks omdat ik daar “de kennis voor heb”. Het is natuurlijk allemaal maar relatief, maar ik draai al wat jaartjes mee ondertussen en kan dus wel stellen dat ik verslaafd ben.

Mijn wishlist rijst de pan uit, van exclusieve releases die iedereen wilt tot paartjes die ik toen ze uitkwamen niet heb gekocht en waar ik nu spijt van heb. Want als een sneaker addict bent heb je spijt van schoenen die je niet koopt! Herken je je hierin? Dan mag je gerust vaststellen dat je verslaafd bent aan sneakers. Maar vinden de mensen die je kent je een sneakerhead? Noem je jezelf uberhaupt een sneakerhead? Dat is dan weer een hele andere discussie…